แผ่น230:[EPBF] Tanabata Day

posted on 07 Jul 2012 00:31 by i-oichan in EPBF

 กิจกรรมนี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 
นานๆทีจะมาอัพ...//ปาดเหงื่อ เราเพิ่งว่างพอดีล่ะจ้า แงง ;; q ;;!!!
 
----------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------
 
"นายท่านครับ....ทำอะไรน่ะ?"
 
เสียงนี้เป็นเสียงของ "ชาลีย์" ลูกน้องที่มีตำแหน่งเป็นมือขวาของหญิงสาวผู้มีอิทธิพลในคาสิโนกลางทะเลทรายแห่งนี่้
ที่เขาถามแบบนี้ก็เพราะ เจ้านายของเขากำลังทึ้งผ้าม่านในห้องตัวเองออกมา แล้วหยิบกรรไกรมาตัดฉับๆ
 
"เย็บเสื้อยูคาตะน่ะสิ!"
 
เรน แมสทรอยก้า หญิงสาวอายุน้อยที่มีตำแหน่งเป็นเจ้านายของชาลีย์ได้ตอบมา เธอกำลังตั้งหน้าตั้งตาตัดผ้าเป็นชิ้นส่วนต่างๆ
 
"หา? เสื้อน่ะเหรอครับ ของแบบนี้ทำไมไม่บอกให้ผมสั่งซื้อให้ล่ะครับ?"
 
เขาถามด้วยความสงสัยและเดินเข้าไปหาเรน
 
"ก็ฉันไม่ชอบนี่นา...อีกอย่างผ้าม่านของห้องนี้น่ะ ลายสวยออกจะตาย! ใช่มั้ยล่าาา"
 
เรนยิ้มแล้วเอาผ้าม่านจากผ้าไหมสีแดงอย่างดี พร้อมลายปักแสนสวยไปอวดให้กับชาลีย์
 
ที่เธอทำแบบนี้ก็เพราะ อีกไม่นานก็จะถึงเทศกาล "ทานะบาตะ" แล้วไงล่ะ เธอเพียงแค่อยากได้เสื้อสวยๆมาใส่ท่องไปในยามราตรีเท่านั้น
 
ชาลีย์มองนายของตนยิ้มๆ และก็ไม่ได้ว่าอะไร ได้แค่มองและนำของว่างมาเสิร์ฟเท่านั้น
 
ชาลีย์เป็นชายผมสีบลอนทอง ตาสีแดง หุ่นเพรียว เขามีอายุ 25 ปี ซึ่งอายุมากกว่านายของตนถึง 6 ปี
ที่เขาต้องมาทำงานให้กับเจ้านายที่อายุน้อยแบบนี้เพราะ เรนนั้นเป็นผู้มีพระคุณของเขา
 
เรนน่ะเหรอ? เธออายุ 19 ปี สีดำยาวที่รวบเป็นผมแกละ และมีนัยส์ตาสีแดงที่ทรงสเน่ห์ เธอใส่หน้ากาปิดหน้าไว้ครึ่งหน้า..และแน่นอน ไม่เคยมีใครเห็นใบหน้าข้างในนอกจากชาลีย์และพ่อของเธอ
 
เธอได้มาปกครองที่แห่งนี้ก็เพราะพ่อของเธอล้มป่วย เธอจึงขึ่นมาเป็น "ฟรอนเทียร์เบรน" ที่ปกครอง "แบทเทิลคาสิโน" ต่อจากพ่อของเธอ
มีหลายคนนักที่ไม่ค่อยชอบเธอ เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันล่ะนะ เลยพยายามจะญาติดีกับคนอื่นๆให้ดีที่สุด
กับโดยเฉพาะเหล่าเบรนด้วยกันเอง แต่ก็เหมือนจะไม่มีใครสนใจเธอเลย...
 
จนตอนนี้ เธอเลยนิสัยเหมือนคุณยายขี้เหงามั้ง?
 
"แล้วงานทานะบาตะ ท่านจะออกไปได้เหรอครับ?" "อย่าลืมสิว่าตัวเองมีประกาศจับอยู่น่ะ"
 
ชาลีย์ถามด้วยความเป็นห่วง
 
"หา? ก็ต้องออกไปสิจ้ะ ฉันอุตส่าคิดคำขอพรไว้แล้วนะ" "นายจะออกไปก็ได้นะ ฉันอนุญาติให้ทุกคนลางานได้"
 
เรนแสยะยิ้มด้วยความพอใจ ก่อนจะค่อยๆบรรจงแทงเข็มเย็บผ้าลงไปบนผ้าไหม
 
"คาสิโนของเราก็ไปออกงานนี่ครับ ท่านไม่ไปดูหน่อยเหรอ?"
 
"หา? ไอ้ที่ต้องจ่ายเงินแล้วเข้าไปชิงโชคน่ะนะ? ไม่จำเป็นหรอก ยังไงมันก็ต้องขายดิบขายดีอยู่แล้ว"
 
พอปีะโยคนั้นจบ ก็มีเสียงหัวเราะคิกคักของเรนตามมา และเธอก็เย็บเสื่อของเธอต่อไป....
 
เย็นในวันที่ 7 กรกฎาคม
 

 
"ชาลีย์ ออกไปกันเถอะ!!"
 
เธอเดินพะเหงกๆมาหามือขวาของเธอเอง ที่เธอเดินแบบนี้เพราะชุดที่เธอใส่นั้นมันพะรุงพะรังเหลือเกิน
 
ชาลีย์อึ้งไปพักใหญ่ และพูดว่า
 
"ไม่ใส่หน้ากากแบบนี้จะดีเหรอครับ?"
 
"หาาาา? ฉันก็ปิดตาตั้งข้างนึงแล่้วนี่นา ต้องใส่อะไรอีกล่ะ?"
 
เรนหัวเราะ และเดินตามหลังชาลีย?ไปยังลานหน้าทะเลทราย และโบกมือลาพนักงานในคาสิโนทุกคน
 
"ฉันจะออกไปข้างนอกนะ ตั้งใจทำงานล่ะ!"
 
เธอก้าวเท้าขึ้นรถตามชาลีย์ไป โดยมีชาลีย์เป็นคนขับ และเธอโดยสารอยู่ที่เบาะหลัง
 
"นายท่านครับ...ผมจำนายท่านไม่ไก้เลยนะครับเนี่ย"
 
"แหงสิ ฉันแต่งหน้า ทำผมเองตั้งนานแน่ะ ฮ่าๆๆ"
 
"นายส่งฉันแค่หน้างานก็พอนะ เดี๋ยวฉันจะเดินเล่นในเมืองเสียหน่อย"
 
เรนออกมาจากรถ และมองไปยังแสง สี เสียงรอบๆ ผู็คนในเมืองนั้นครื้นเครงมาก สมกับเป็นงานเทศกาลจริงๆ
เธอพยายามมองหาคนรู็จัก แต่ก็ไม่พบใครเลย...ไม่สิ จะบอกว่า เธอแทบไม่มีคนรู้จักเลยตะหากล่ะ
 
"ฮิ แต่งแบบนี้้คุซาคิคงจำไม่ได้อยู่แล้ว"
 
นี่คือสาเหตุที่เธอปลอมตัวมา เพราะถ้าเผชิญกับ "เบรนคุซาคิ" ตรงๆละก็ ต้องมีเรื่องทะเลาะกัน หรือฆ่าแกงกันเกิดขึ่้นแน่ๆ
นี่มันเป็นคืนศักดิ์สิทธ์นะ จะให้มีเรื่องวิวาทกลางงานได้ไงล่ะ?
เธอคิดแบบนั้น ก่อนจะเดินไปรอบๆงาน เธอได้แวะเล่นซุ้มเกมส์หลายที่ เช่น เกมส์ปาเป้า เกมส์ช้อนปลาทอง หรือเกมส์ยิงปืนลูกซอง ซึ่งเธอก็ชนะหมดทุกสามเกมส์
 
"หืม? ป่านนี้แล้วเหรอ เดี๋ยวขึ้นไปบนหอคอยของริวจังเลยละกัน"
 
ก่อนเธอจะขึ้นไปข้างบนหอคอยสูง100ชั้น เธอก็แวะซื้อของกินที่นานๆเธอจะได้กิน เช่น แอปเปิลเคลือบน้ำตาล ทาโกะยากิ แตงกวาดองแช่เย็นเสียบไม้ ขนมไดฟุกุ ฯลฯ
ที่นานๆเธอจะได้กินก็เพราะเธอทำงานหนักตลอด ได้กิแต่อาหารเดิมๆ จนเธอเบื่อแล้วล่ะ
ก่อนเธอจะก้าวไปบนลิฟท์ ได้มีการแจกกระดาษขอพรให้กับแขกทุกคน
 
"ขอให้คำอฐิษฐานเป็นจริงกันนะคะ"
 
เด็กน้อยในชุดยูกาตะน่ารักได้ยื่นกระดาษขอพรมาให้เรน เธอเองก็ยิ้ม และรับมันมาด้วยความเต็มใจ
 
"ติ้ง"
 
เสียงลิฟท์ดังขึ้น และประตูเปิดให้ทุกคนเดินออกไปสู่ดาดฟ้าของชั้น 100
 
"ทุกคน...อยู่ที่นี่หมดเลยนี่"
 
เบรนทุกคนที่เธอรู้จัก ทั้ง อิเรีย ริวคิมิเนะ คุซาคิ อควา และ ควอตซ์ ทุกคนต่างอยู่ที่นี่กันหมดแล้ว เธอทำท่าจะเดินไปหาทุกคน แต่เธอก็ต้องหยุดคิด...
 
"หืม? ถ้าทำแบบนี้แล้วทุกคนไม่พอใจ...อย่าดีกว่าแหะ"
 
เธอเดินไปนั่งตรงที่นั่งใต้ต้นไผ่ และหยิบแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลขึ่้นมางับ และมองไปตามดวงดาวต่างๆอย่างเพลิดเพลิน
เพราะว่าเธอที่ต้องทำงานอยู่ในคาสิโนนั้น ไม่เคยมีโอกาสได้ออกมาพบปะกับผู้คนอื่นๆเลย ในตอนนี้ เธอจึงมีความสุขมาก แม้ไม่ได้ไปทักทายเบรนคนอื่นเลยก็ตาม
เธอจัดการกับของกินทั้งหมดแล้ว เธอจึงหยิบปากกาขึ้นมาเขียนบนใบขอพรว่า....
 
 
"ฮะๆๆ นี่แหละปัญหาหนักทชสุดในตอนนี้"
 
เธอหัวเราะกับตัวเองเบาๆ
 
"แต่จริงๆต้องเขียนว่าเบรนทุกคนสิ...อ่าา ช่างเถอะ!"
 
เธอถอนหายใจเบาๆ
 
"พี่สาวฮะ ขอยืมปากกาหน่อยสิสิฮะ"
 
เด็กชายตัวน้อยคนนึงเดินมาหาเธอเพื่อถามหาปากกา เธอจึงยื่นให้กับเขาไป
 
"พี่สาวใจดีจังเลยฮะ ขอบคุณนะฮะ!!"
 
เขายิ้มแป้นให้เรน ก่อนจะเขียนขอพร และนำปากกาคืนให้
 
"ขอบคุณมากๆเลยนะฮะ ผมเลยได้เขียนคพขอพรให้ตัวเองซะที! ขอบคุณจริงๆฮะ"
 
เขาผงกหัวให้เรนหลายครั้ง และเธอก็ได้ยิ้มตอบเขาไป...
 
"นานแค่ไหนแล้วนะ? ที่มีคนขอบคุณฉันน่ะ...."
 
เธอก็นึกย้อนไปยังอดีตของเธอ....ที่ไม่เคยสมหวังแม้แต่สิ่งเดียว
 
"เรน แมสทรอยก้า!!!! เธอมันนังแม่มด!!!"
 
"ยัยปิศาจ คนไร้จิตใจ อย่ามาให้ฉันหน้าแกอีกนะ"
 
"เป็นแค่ลูกของนังแพศยานั่นแค่ๆ...ทำไมถึงใจกล้าแบบนี้นะ"
 
.........................................................
 
"แล้วเราจะคิดถึงเรื่องแบบนี้ทำไมนะ?"
 
เธอหังเราะกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะนำใบขอพรของเธอไปผูกกับต้นไผ่....
 
"อย่างน้อย ก็ขอให้สมหวังสักปีล่ะกันนะ"
 
หลังจากเธอแขวนคำอธิษฐานของเธอได้ไม่นาน ก็มีดาวตกร่วงลงมาจากฟ้าหลายครั้ง
ปีนี้จะต้องเป็นปีที่ดีแน่นอน....อา
 
เมื่องานจบลง เธอได้เดินกลับไปข้างล่าง และไปพบกับชาลีย์ที่นั่งรอในรถจนหลับไปแล้ว ซุ้มต่างๆเริ่มเก็บของกัน สถานที่นี้เหลือไว้แต่เพียง ความปรารถนาของทุกคนเท่านนั้นเอง
 
"นานๆที...ก็ออกมาทำอะไรแบบนี้ก็ดีแหะ"
 
เธอยิ้มมองออกไปนอกหน้าต่างรถ.....มองจนกระทั่งงานเทศกาลนั้นลับสายไป จนเหลือแต่ทะเลทรายของเธอ.....
 
 
END
 
----------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------
 
จบซะที แงงงงหกหฟกดกหด้กเดเหกดด
 
อยากทำรูปเยอะกว่านี้นะ แต่น็อคแล้วจ้า ขอลาตายย TT A TT/
 
กราบขออภัยผปค.คุซาคิด้วยนะคะที่ป้าเรนทำอะไรไม่ดีไว้ แฮร่กๆๆๆ จะจับผ้าไปอบรมในเร็ววันจ้ะ...
 
ไปนอนล่ะจ้าา เจอกันที่เจเทรนนน!!!!!
 

Comment

Comment:

Tweet

ตะลึงกับคำขอ... //ติดสตั๊นไป 10 วิ
ยังไงก็สุขสันต์วันทานาบาตะด้วยจ้า!~
(ต๊าย! ชุดผ้าม่านไฮโซ เวิร์ค+เจ๋งเอามากๆ )

#6 By Ketsuya on 2012-07-08 19:19

เย็บยูกาตะใส่เองเลยนะคะเนี่ย เก่งมากๆเลยค่ะ (มีปักลายด้วย><)
ชอบที่คาดหน้ากากไว้ด้วยค่า หน้ากากคิสึเนะน่ารักดี
ส่วนคำขอนี้ก็เหมือนจะแอบหวานนะค้าา //โดนตบ
สุขสันต์วันทานาบาตะค่าbig smile

#5 By Akami-chan on 2012-07-07 22:28

อูยส์... อ่านคำขอแล้วจู่ ๆ ทำไมขนลุกกับหัวใจสามดวงน้อย ๆ แทนนินจาได้เนี่ย (โดนเจ้เรนตรฟ)
โบกผ้าอยากเห็นมวยคู่เอกระหว่างป้ากับนินจาอีกคนค่ะ
สุขสันต์วันทานาบาตะนะคะ
... เดี๋ยว ว่าแต่คนในรูปใช่เจ้จริง ๆ เหรอ... (โดนตรฟอีกรอบ)

#4 By Ohm (Catfish Ohm) on 2012-07-07 20:02

ยูคาตะผ้าม่านนนนนนนน 
สุขสันต์วันทานาบาตะฮ้าฟฟฟฟ
//คำขอนั่นมัน...

#3 By โซนิชคุง on 2012-07-07 17:18

สุขสันต์วันทานาบาตะจ้ะ
ป้าแอดแว๊นซ์แม่ก 5555
เล่นเอาผ้าม่านไฮโซมาตัดชุเอาเองเลยแบบนี้ เก๋เชียว

#2 By Pupu Meteor on 2012-07-07 13:31

ป้าเรนนนนนน //พุ่งเข้าไปกอดดด
ป้าสวยมากเลยค่ะ >/////< แบบนี้เราหลงป้าเลย //โบกธง FC ป้า
เห...คำขอนี่ดูเจาะจงดีนะคะ (ฮา) ขอให้สมหวังนะคะ ถึงเราจะยังอยากเห็นมวยคู่เอกของนินจากับป้าอยู่ก็ตาม 

#1 By AquaTales on 2012-07-07 10:13